Nieustannie myśl nad dobrem. Myślenie o dobrym działaniu, myślenie o dobru innych, przekuwa się na szlachetne dzałanie na rzecz innych. Nie możliwe jest bycie w pełni dobrym (człowiekiem), jeśli choć tylko jednej osobie nie życzy się dobrze. Wypowiadając się źle o kimś to często tak, jakbyśmy tej osobie źle życzyli. Podtrzymujemy w ten sposób to, co złe w tej osobie, a przecież w tym nie zamyka się cała historia człowieka. Dlatego, myśląc o kimś dobrze, myślimy dobrze o wszystkich. Myśląc dobrze o wszystkich (życząc dobrze wszystkim), otwieramy sobie szansę na to, że w przyszłości okażemy dobro pierwszemu lepszemu napotkanemu człowiekowi. (Czy J.Kaczyński dobrze myśli o każdym i czy J.Kaczyński jest dobrym człowiekiem, nie myśląc dobrze o Ruchu Poparcia Palikota ani jemu dobrze nie życząc? - Pytanie pomocnicze z etyki). Myślenie dobrem i przez dobro to najzacniejsze działanie i tym jest, i na tym polega przezwyciężanie zła. Przezwyciężanie zła dokonuje się w nas samych, w naszym stosunku do drugiego człowieka jaki manifestujemy tu i teraz, w każdej chwili naszego życia. Polega ono na przezwyciężeniu nawyku do złego myślenia o innych. Dobrem zła zwyciężanie słynne jest niedopuszczeniem by miejsce tej postawy, zwanej myśleniem dobrem, miejsce nieobecne i puste, zajęło coś innego coś, czego dobrem nazwać nie można. Dobrem zła zwyciężanie doskonałe polega, zdaje się, na wytrwałym i możliwie nieustannym skupieniu się na tym, co dobre.
Te sprawy wydają się proste i poznane raz na zawsze, do końca. Gdyby tak było, to oznaczałoby, że osiągnęliśmy już wszystko, że nie ma nic więcej do zrobienia, oraz że nie potrzebni są tacy zdecydowani, bezinteresowni i zdolni ludzie, jak Janusz Palikot. Patrząc na wybory, odnoszę wrażanie, że przez większość kandydatów przemawia chęć zadowolenia samych siebie. Im nie chodzi o innych, o nas. Janusz jest inny.
Premier dziś daje dowód, jak wiele różni go od Janusza Palikota. Ulubioną grą premiera na te wybory, zresztą cyniczną jest narracja kryzysowa: „jest fatalnie i będzie jeszcze gorzej, dlatego..”, itp. itd. Znamy te frazy pełne zręcznie udawanego lęku niczym zaklęcia voodoo - cyniczny zabobon równie zatęchły, jak palenie kukieł, lecz bardziej perfidny i brudny, gdyż nie wiara go tłumaczy, a chytrość gracza. Złe wróżby, wsparte logiką dobrodusznie niepozastawiającą złudzeń, gromadnie dochodzą celu - bogato strojne wiązanki halucynogennych mantr: słowa i gesty obliczone na jak największą siłę rażenia – pierwszy minister prezentuje się w roli hipnotyzera nienajgorzej. Okaże się.
I tutaj rozumiem i widzę odpowiedź, dlaczego dobrem zła zwyciężanie nie jest wszystkim dane w jednakowy sposób, że niebylejaką ma ono wartość, bo żeby mogło dokonać się przyswojenie dobra w sposób nie pozostawiający złudzeń, trzeba spełnić szereg warunków. Wydaje się, że wymaga to wielu wyrzeczeń i wysiłków. (Nie sposób też oprzeć się wrażeniu, że tenże wysiłek, który z natury rzeczy jest i musi być wysiłkiem myśli i woli wyrosłym na gruncie jakiejś rycerskiej filozofii, jest wymalowany na twarzy lidera RP). Wymaga niespełnialnego - wyrzeczenia się gry, strategii, mijania się z prawdą. Czy to oznacza, że polityk ma wyrzec się polityki? Tak, jeśli przez politykę, o którą tu chodzi, rozumiemy fałsz, grę, obłudę, niekompetencję, władzę i spełnianie własnych ambicji.
poniedziałek, 3 października 2011
piątek, 30 września 2011
O filozofii i o wszystkim. Mój system i Palikotomania
Mój system jest prosty. Kluczem: 'zahamowania'. Istnieje zło, jak i dobro. - W sensie zrównoważonym, spajającym 3 podstawowe wymiary: egzystencjalny (w tym dla chętnych dodatkowo eschatologiczny = pierwotnej obecności, podstawy natury, nirwany, etc.), moralny oraz epistemologiczny (odnoszący się do poznania), nie kładzie nacisku tylko na jeden z tych aspektów w odróżnieniu od zdewaluowanej już maniery krótkowzrocznych i mało wymagających tradycjonalistów.
Złem jest wszystko, co prowadzi do zahamowań człowieka (na wszystkich piętrach jego doświadczenia i realizacji) i sprawia, że się 'zatrzymał', nie rozwija się przez wzgląd na coś lub na kogoś. Dobrem, jest oczywiście wszystko to, co do zahamowań nie prowadzi oraz od nich uwalnia (wiedza, świadomość, uważność).
Co od zahamowań może uwolnić? A co do zahamowań się przyczynia? Niekiedy, brak pewnych zahamowań w jednym prowadzi do zahamowań w czym innym, następnie w nich człowiek osiada, rodzi się wnim poczucie braku szczęścia, i odwrotnie: różne zahamowania nie prowadzą do niczego innego jak do zahamowań właśnie, i człowiek może w nich osiąść.
Hamulce mogą, prawem względności, zarówno szkodzić, jak i sprzyjać. Problem w tym, że ludzie których od niemowlęctwa karmiono hamującą papką 'świętych' i nienaruszalnych przekonań, niesprawdzalnych twierdzeń (jakże to możliwe by ten pokarm dzisiaj nie okazał się trucizną?), mają zbyt mało wyobraźni i siły, aby podjąć próbę życia bez nich i niejako wbrew nim. Autorytety, systemy kształtujące wzorce zachowań (wzorce poprawne i zgodne z oczekiwaniami władzy, jak i rzeczonych autorytetów), nie wspominając o podtrzymujących je i operujących w sztywnych ramach światopoglądowych - infantylno-poważniackich mediach współczesnych, działają jak zaprogramowane systemy operacyjne powielające i podtrzymujące sztywne, powszechnie obowiązujące formy zahamowań. Z drugiej strony następuje reakcja przegrzania i stare wzorce myślowe i zachowań zastępują nowe - jeszcze głupsze lub co najmniej tak głupie, jak poprzednie. Dlatego będę głosował na Palikota, hehe! Wiem, że ten facet, nie pogubił się jak inni, wyszedł albo wybiegł absolutnie poza ramki dualnego schematu: poprawne - niepoprawne, ale jeszcze gorsze, nie dając szansy zbyt wielu w tym szlachetnym wyścigu. :)
Złem jest wszystko, co prowadzi do zahamowań człowieka (na wszystkich piętrach jego doświadczenia i realizacji) i sprawia, że się 'zatrzymał', nie rozwija się przez wzgląd na coś lub na kogoś. Dobrem, jest oczywiście wszystko to, co do zahamowań nie prowadzi oraz od nich uwalnia (wiedza, świadomość, uważność).
Co od zahamowań może uwolnić? A co do zahamowań się przyczynia? Niekiedy, brak pewnych zahamowań w jednym prowadzi do zahamowań w czym innym, następnie w nich człowiek osiada, rodzi się wnim poczucie braku szczęścia, i odwrotnie: różne zahamowania nie prowadzą do niczego innego jak do zahamowań właśnie, i człowiek może w nich osiąść.
Hamulce mogą, prawem względności, zarówno szkodzić, jak i sprzyjać. Problem w tym, że ludzie których od niemowlęctwa karmiono hamującą papką 'świętych' i nienaruszalnych przekonań, niesprawdzalnych twierdzeń (jakże to możliwe by ten pokarm dzisiaj nie okazał się trucizną?), mają zbyt mało wyobraźni i siły, aby podjąć próbę życia bez nich i niejako wbrew nim. Autorytety, systemy kształtujące wzorce zachowań (wzorce poprawne i zgodne z oczekiwaniami władzy, jak i rzeczonych autorytetów), nie wspominając o podtrzymujących je i operujących w sztywnych ramach światopoglądowych - infantylno-poważniackich mediach współczesnych, działają jak zaprogramowane systemy operacyjne powielające i podtrzymujące sztywne, powszechnie obowiązujące formy zahamowań. Z drugiej strony następuje reakcja przegrzania i stare wzorce myślowe i zachowań zastępują nowe - jeszcze głupsze lub co najmniej tak głupie, jak poprzednie. Dlatego będę głosował na Palikota, hehe! Wiem, że ten facet, nie pogubił się jak inni, wyszedł albo wybiegł absolutnie poza ramki dualnego schematu: poprawne - niepoprawne, ale jeszcze gorsze, nie dając szansy zbyt wielu w tym szlachetnym wyścigu. :)
środa, 14 września 2011
Self-acceptance in the matrix scroll of mind
Self-acceptance which dwells in peace and knowledge, overcomes the all distracting turbulent contradictions of the psycho-social regulations, forms a bridge between the very sense of faith (inner esoteric sense) and void.
Self-acceptance is actually a certain wisdom realization and a sign that shows us that one transcends the gulf (which is a real precipice) of dual ilusory matrix. Deciphering the code of matrix means to realize that one is the originator, the player and the play at the same time.
Self-acceptance is in everlasting dispute with adorable infectious habits. The allergic habits constitute mortar which keeps going ageless primeval inalienable norms and habits exemplars as if megalitic menhirs of cromlechs erected in memory of dead, overgrown with countless moments of lives went by. All those cultural norms and habits exemplars have got their numerous and faithful imitators.
Those fossilized cultural efemeral phantoms, curious containers of numerous anti-rational traditions, this long DNA chain of irreplaceable believs and convictions reproduced with perfect precision in subconscious and conscious scrolls of utopia...
have been tracked down, tracked down by boundlessly empty mind.
The ultimate in the self-acceptance realization is to both accept one's own ignorance and knowledge. Doing the two is hard. But if you want to go along the perfection path, you have to accept everything!: the work and the idle times, the one's own auspicious enlightened auras and as well as one's own obscure moments, and moreover: the other's auspicious enlightened auras, natural intelligence which may come easier. The dull, obscure and gross types of minds must be accepted, too.
Self-acceptance is actually a certain wisdom realization and a sign that shows us that one transcends the gulf (which is a real precipice) of dual ilusory matrix. Deciphering the code of matrix means to realize that one is the originator, the player and the play at the same time.
Self-acceptance is in everlasting dispute with adorable infectious habits. The allergic habits constitute mortar which keeps going ageless primeval inalienable norms and habits exemplars as if megalitic menhirs of cromlechs erected in memory of dead, overgrown with countless moments of lives went by. All those cultural norms and habits exemplars have got their numerous and faithful imitators.
Those fossilized cultural efemeral phantoms, curious containers of numerous anti-rational traditions, this long DNA chain of irreplaceable believs and convictions reproduced with perfect precision in subconscious and conscious scrolls of utopia...
have been tracked down, tracked down by boundlessly empty mind.
The ultimate in the self-acceptance realization is to both accept one's own ignorance and knowledge. Doing the two is hard. But if you want to go along the perfection path, you have to accept everything!: the work and the idle times, the one's own auspicious enlightened auras and as well as one's own obscure moments, and moreover: the other's auspicious enlightened auras, natural intelligence which may come easier. The dull, obscure and gross types of minds must be accepted, too.
Polska jest spod znaku barana
Polacy to zodiakalne barany i niemal wszystko co robią nosi znamiona bezmyślnego uporu: od złośliwej anarchii, dystans i chłód nihilizmu, pychę.. po ekstremizm prawno-karny i bigoterię. Zjawiska jak słynny polski depresyjny wampiryzm energetyczny.. Inercja i tamas guna (gruby element: kult ciał, karki, koksy, metro) = 'barani' opór = stagnacja = ciemnogród, i tym jest zło.
Zło dobrem zwyciężaj, mówią. Dobrem tutaj jest odrzucenie baranich cech bezmyślnego oporu i przyjęcie postawy niebaraniej.
Zło dobrem zwyciężaj, mówią. Dobrem tutaj jest odrzucenie baranich cech bezmyślnego oporu i przyjęcie postawy niebaraniej.
wtorek, 13 września 2011
The thinking modes: Beyond karma and samsara
In my everyday life I attempt to apply (and wholehartedly recommend it to every one) a method of thinking with (the help of) the self, and choose it as superior to pure mind- thinking. These are two profoundly different ways as two opposite streching paths at a crossroads of mind. As the 2nd one loses its wisdom-awarness horizon for the sake of faulty mechanical nature of speculation, the 1st method leads the 'aspirant' (the thinker) directly to wisdom. This does not apply the mere seemingly established in the mind perceptive data thinking processes, which are empty as buddist teachings proclaim. The awarness of the thinking speculative mind limitations liberates the thinker from them, and so whatever is perceived, all the abundance of the countless phenomena is annuled as the aspirant redirects his mind from the ilusory phenomenal "what I see' to "what is being perceived by me here and now". This is called self-observation. In consequence it is leading to upper reflective states of mind, actually, self-being, not speculative.
Thus, here, it is the scope through which one can get the clearer understanding of the basic structures of human religio-culturally identified customized behaviours which in their continuity and regularity of their expansiveness squeez out the self-born reflexive and independent nature of the mindful self. Actually, it cannot be described neither as spontaneous or non-spontaneous as we are used to get those terms wrongly, so let it be inexpressible and unspeakable as it is.
Practically, it is put total emphasis on the value, on the content (essence) and quality of such a thinking mode, not - quantity. It concernes all the actions the self-mind is involved in, and furthermore, the mindful state helps to stop and to overcome all the mental-emotional obstructions, tensions and afflictions.
The first simple principle: no action even recognized as the most noble and expected in this world (of fiction) has a greater value than the pure state of the self-presence, the self-being, which is inexpressible (hinduistic 'beyond' or turiya, buddist 'prajnaparamita' or 'the other shore consciousness') that is brought into circulation by the reflective mindfulness of that upper mind - the unlimited mind above the mind.
The mindful mode de facto consists in doing actions beyond karma, beyond cause and effect or may be kept close to it.
Thus, here, it is the scope through which one can get the clearer understanding of the basic structures of human religio-culturally identified customized behaviours which in their continuity and regularity of their expansiveness squeez out the self-born reflexive and independent nature of the mindful self. Actually, it cannot be described neither as spontaneous or non-spontaneous as we are used to get those terms wrongly, so let it be inexpressible and unspeakable as it is.
Practically, it is put total emphasis on the value, on the content (essence) and quality of such a thinking mode, not - quantity. It concernes all the actions the self-mind is involved in, and furthermore, the mindful state helps to stop and to overcome all the mental-emotional obstructions, tensions and afflictions.
The first simple principle: no action even recognized as the most noble and expected in this world (of fiction) has a greater value than the pure state of the self-presence, the self-being, which is inexpressible (hinduistic 'beyond' or turiya, buddist 'prajnaparamita' or 'the other shore consciousness') that is brought into circulation by the reflective mindfulness of that upper mind - the unlimited mind above the mind.
The mindful mode de facto consists in doing actions beyond karma, beyond cause and effect or may be kept close to it.
czwartek, 8 września 2011
Sutra Serca: Prajnaparamita-Hridaya-Sutra
“One should strive for true knowledge because Jńana alone directly leads to salvation. Just as a bird flies on both the wings, so Karma (postępowanie) and Jńana (poznanie, zrozumienie, kontemplacja) alone in happy combination lead to attainment of salvation. All Karma should be devoted towards achievement of Jńana.”. “Yoga: wola (Raja) + poznanie (Jńanaa) + postępowanie (Karma) + emocje (Bhakti). – from “Essential Principles of Yoga, Chapter XII of “Tantras: Their Philosophy & Occult Powers” by D. N. Bose Hiralal Haldar, V.K. Publishing House, Delhi, India, 1981.
“A jesli czegoś pożądasz tak jak twoje życie, ale odwodzi cie to od prawdy, odrzuć twoje porządanie, gdyż lepiej jest żyć w prawdzie niz ją utracić i być wtrącony do ciemności zewnętrznych”
„Bądźcie tedy i wy doskonali, jak wasz Ojciec-Matka w niebie doskonały jest”
„Jeśli nie będziecie się strzegli świata i jego zgubnych sposobów, nigdy nie znajdziecie Królestwa Niebieskiego”
- Jezus Chrystus: (Piąta) Ewangelia Życia Doskonałego”
He who is within Siwa/ He who manifested himself from Shiwa/ He who gave names to the countless forms of Shiva…
He who pervades thoughts/ He who is purify incarnate/ My son Agasthia! Come forth!
– a prayer to the famous sage Agasthiar
-- * --
Sutra Serca: Prajnaparamita-Hridaya-Sutra
- Moje tłum. (p.n.) tłumaczenia z sanskrytu na angielski Harischandra Kaviratna. Źródło: Sunrise magazine, December 1996/January 1997. Copyright © 1997 by Theosophical University Press
Om namo bhagavatyai arya-prajnaparamitayai!
Om! Chwała b(ł)ogo-sławionemu i wspaniałemu! (który dotarł do drugiego brzegu najdoskonalszej transcendentalnej wiedzy).
(W tej inwokacji doskonałość transcendentalnej wiedzy ma upostaciowanie w pełnej współczucia matce bodhi – mądrości – która zsyła i obdarza oświeceniem bodhisattwów (mędrców), którzy przejawiając czujność realizowali zalecenia przepisane aspirantowi dotyczące uzyskania pełnego oświecenia – samyak sambodhi.)
Wers 1
arya-avalokitesvaro bodhisattvo gambhiram prajnaparamitacaryam caramano vyavalokayati sma: panca-skandhas tams ca svabhavasunyan pasyati sma.
Wspaniały bodhisattva - mędrzec, Avalokitesvara, zajęty praktykowaniem głębokiej transcendentalnej dyscypliny mądrości, spojrzał w dół z wysoka na pięć agregatów, nazywanych skandha, (czyli materię (rupa), uczucia (vedana), koncepcję (samjńa), doświadczenie (samskara) i świadomość (vijńana)), i zobaczył, że w ich istocie (svabhava) są pozbawione substancji.
Wers 2
iha sariputra rupam sunyata sunyataiva rupam, rupan na prithak sunyata sunyataya na prithag rupam, yad rupam sa sunyata ya sunyata tad rupam; evam eva vedana-samjna-samskara-vijnanam.
(Ta) tutaj, O Sariputra, forma fizyczna jest próżnią (jest esencją pozorną, esencją, której w istocie nie ma, materia nie istnieje naprawdę, nie dajmy się zbałamucić złudzeniu, że ona jest tym czym nam się wydaje, że jest. Ona jest nieprawdziwa, jest niczym, jest niczym więcej jak pustką samą, próżnią – moje rozwinięcie p.n.); w istocie, próżnia jest tą formą fizyczną. Poza planem fizycznym, poza materią nie ma próżni; więc tam gdzie nie ma próżni, tam nie ma materii. To co jest pustką, jest materią; to co jest materią jest pustką, nicością. Podobnie ma sie sprawa (z czterema agregatami) uczuciami, percepcją, wyobrażeniami umysłu i swiadomością (które są pozbawione substancji).
Wers 3
iha sariputra sarva-dharmah sunyata-laksala, anutpanna aniruddha, amala avimala, anuna aparipurnah.
Tutaj obecne, O Sariputra, wszystkie zjawiska (zamanifestowanego) istnienia charkteryzuje pustka (nierealność): nie są narodzone ani unicestwione, nie są skażone ani nieskzitelnie czyste, nie są wybrakowane ani przepełnione
Wers 4
tasmac chariputra sunyatayam na rupam na vedana na samjna na samskarah na vijnanam. na caksuh-srotra-ghrana-jihva-kaya-manamsi. na rupa-sabda-gandha-rasa-sprastavya-dharmah. na caksur-dhatur yavan na manovijnana-dhatuh. na-avidya na-avidya-ksayo yavan na jaramaranam na jara-marana-ksayo. na duhkha-samudaya-nirodha-marga. na jnanam, na praptir na-apraptih.
Dlatego też, O Sariputra, w próżni-pustce nie ma żadnej formy fizycznej, żadnego uczucia, żadnego myślowego wyobrażenia, żadnej świadomości; żadnego oka, ucha, nosa, języka, ciała czy umysłu; żadnych przedmiotów zmysłowego postrzegania formy fizycznej, dźwięku, zapachu, smaku bądź stanów dotykowych; żadnego elementu-czynnika wizualnego, i tak dalej, aż dochodzi się do stwierdzenia, że nie istnieje żaden organ poznania umysłowego (i jakakolwiek funkcja poznawcza z nim zwiąana – p.n.ja). Nie ma żadnej głupoty-niewiedzy, ani ich unicestwienia, od chwili gdy rozumiesz: ani starzenia i śmierci, ani przeciwdziałania starzeniu i śmierci. Nie ma (żadnego) cierpienia, rozpoczęcia, zaprzestania, nie ma ścieżki; nie istnieje jakaś żadna wyższa wiedza, osiągnięcie (nirwany), nieosiągnięcie
Wers 5
tasmac chariputra apraptitvad bodhisattvasya prajnaparamitam asritya vibaraty acittavaranah. cittavarana-nastitvad atrasto viparyasa-ati-kranto nistha-nirvana-praptah.
Dlatego też, O Sariputra, z powodu jego nieosiągnięciowości (niezaspokojeniowości) (nirwany), bodhisattva, ucieknąwszy do prajnaparamity (transcendentalnej mądrości), spoczywa spokojnie w doskonałej wolności umysłu. Poprzez jego nieposiadanie umysłowych przeszkód i utrudnień (bodhisattva) bez strachu, przewyższając wszystkie perwersje, osiąga nieosiągalny błogostan nirwany.
Verse 6
tryadhva-vyavasthitah sarva-buddhah prajnaparamitam asritya-anut-taram samyaksambodhim abhisambuddhah.
Wszyscy Przebudzeni, samo-mianując siebie w trzech okresach czasu (przeszłości, teraźniejszości i przyszłości), oddaliwszy się do nieporównywalnej prajnaparamita, w pełni stali się przebudzonymi do samyak sambodhi - absolutnego doskonałego oświecenia.
Wers 7
tasmaj jnatavyam: prajnaparamita maha-mantro mahavidya-mantro 'nuttara-mantro samasama-mantrah, sarva-duhkha-prasamanah, satyam amithyatvat. prajnaparamitayam ukto mantrah. tadyatha: gate gate paragate parasamgate bodhi svaha. iti prajnaparamita-hridayam sa-maptam.
Dlatego też prajnaparamita powinna być uznana za wielką mantrę, mantrę wspaniałej mądrości, najbardziej wysublimowaną mantrę, nieporównywalną mantrę i środek łagodzący na wszystkie rodzaje cierpień; to jest prawda, która jest tym czym jest dzięki byciu niezakłamaniem (moja interpr.:)). Oto mantra ogłoszona w prajnaparamita. Oto ona:
gate gate paragate parasamgate bodhi svaha!
Przejdźmy, przejdźmy, przejdźmy poza, na drugi brzeg razem! O oświecenie! Chwała!
“A jesli czegoś pożądasz tak jak twoje życie, ale odwodzi cie to od prawdy, odrzuć twoje porządanie, gdyż lepiej jest żyć w prawdzie niz ją utracić i być wtrącony do ciemności zewnętrznych”
„Bądźcie tedy i wy doskonali, jak wasz Ojciec-Matka w niebie doskonały jest”
„Jeśli nie będziecie się strzegli świata i jego zgubnych sposobów, nigdy nie znajdziecie Królestwa Niebieskiego”
- Jezus Chrystus: (Piąta) Ewangelia Życia Doskonałego”
He who is within Siwa/ He who manifested himself from Shiwa/ He who gave names to the countless forms of Shiva…
He who pervades thoughts/ He who is purify incarnate/ My son Agasthia! Come forth!
– a prayer to the famous sage Agasthiar
-- * --
Sutra Serca: Prajnaparamita-Hridaya-Sutra
- Moje tłum. (p.n.) tłumaczenia z sanskrytu na angielski Harischandra Kaviratna. Źródło: Sunrise magazine, December 1996/January 1997. Copyright © 1997 by Theosophical University Press
Om namo bhagavatyai arya-prajnaparamitayai!
Om! Chwała b(ł)ogo-sławionemu i wspaniałemu! (który dotarł do drugiego brzegu najdoskonalszej transcendentalnej wiedzy).
(W tej inwokacji doskonałość transcendentalnej wiedzy ma upostaciowanie w pełnej współczucia matce bodhi – mądrości – która zsyła i obdarza oświeceniem bodhisattwów (mędrców), którzy przejawiając czujność realizowali zalecenia przepisane aspirantowi dotyczące uzyskania pełnego oświecenia – samyak sambodhi.)
Wers 1
arya-avalokitesvaro bodhisattvo gambhiram prajnaparamitacaryam caramano vyavalokayati sma: panca-skandhas tams ca svabhavasunyan pasyati sma.
Wspaniały bodhisattva - mędrzec, Avalokitesvara, zajęty praktykowaniem głębokiej transcendentalnej dyscypliny mądrości, spojrzał w dół z wysoka na pięć agregatów, nazywanych skandha, (czyli materię (rupa), uczucia (vedana), koncepcję (samjńa), doświadczenie (samskara) i świadomość (vijńana)), i zobaczył, że w ich istocie (svabhava) są pozbawione substancji.
Wers 2
iha sariputra rupam sunyata sunyataiva rupam, rupan na prithak sunyata sunyataya na prithag rupam, yad rupam sa sunyata ya sunyata tad rupam; evam eva vedana-samjna-samskara-vijnanam.
(Ta) tutaj, O Sariputra, forma fizyczna jest próżnią (jest esencją pozorną, esencją, której w istocie nie ma, materia nie istnieje naprawdę, nie dajmy się zbałamucić złudzeniu, że ona jest tym czym nam się wydaje, że jest. Ona jest nieprawdziwa, jest niczym, jest niczym więcej jak pustką samą, próżnią – moje rozwinięcie p.n.); w istocie, próżnia jest tą formą fizyczną. Poza planem fizycznym, poza materią nie ma próżni; więc tam gdzie nie ma próżni, tam nie ma materii. To co jest pustką, jest materią; to co jest materią jest pustką, nicością. Podobnie ma sie sprawa (z czterema agregatami) uczuciami, percepcją, wyobrażeniami umysłu i swiadomością (które są pozbawione substancji).
Wers 3
iha sariputra sarva-dharmah sunyata-laksala, anutpanna aniruddha, amala avimala, anuna aparipurnah.
Tutaj obecne, O Sariputra, wszystkie zjawiska (zamanifestowanego) istnienia charkteryzuje pustka (nierealność): nie są narodzone ani unicestwione, nie są skażone ani nieskzitelnie czyste, nie są wybrakowane ani przepełnione
Wers 4
tasmac chariputra sunyatayam na rupam na vedana na samjna na samskarah na vijnanam. na caksuh-srotra-ghrana-jihva-kaya-manamsi. na rupa-sabda-gandha-rasa-sprastavya-dharmah. na caksur-dhatur yavan na manovijnana-dhatuh. na-avidya na-avidya-ksayo yavan na jaramaranam na jara-marana-ksayo. na duhkha-samudaya-nirodha-marga. na jnanam, na praptir na-apraptih.
Dlatego też, O Sariputra, w próżni-pustce nie ma żadnej formy fizycznej, żadnego uczucia, żadnego myślowego wyobrażenia, żadnej świadomości; żadnego oka, ucha, nosa, języka, ciała czy umysłu; żadnych przedmiotów zmysłowego postrzegania formy fizycznej, dźwięku, zapachu, smaku bądź stanów dotykowych; żadnego elementu-czynnika wizualnego, i tak dalej, aż dochodzi się do stwierdzenia, że nie istnieje żaden organ poznania umysłowego (i jakakolwiek funkcja poznawcza z nim zwiąana – p.n.ja). Nie ma żadnej głupoty-niewiedzy, ani ich unicestwienia, od chwili gdy rozumiesz: ani starzenia i śmierci, ani przeciwdziałania starzeniu i śmierci. Nie ma (żadnego) cierpienia, rozpoczęcia, zaprzestania, nie ma ścieżki; nie istnieje jakaś żadna wyższa wiedza, osiągnięcie (nirwany), nieosiągnięcie
Wers 5
tasmac chariputra apraptitvad bodhisattvasya prajnaparamitam asritya vibaraty acittavaranah. cittavarana-nastitvad atrasto viparyasa-ati-kranto nistha-nirvana-praptah.
Dlatego też, O Sariputra, z powodu jego nieosiągnięciowości (niezaspokojeniowości) (nirwany), bodhisattva, ucieknąwszy do prajnaparamity (transcendentalnej mądrości), spoczywa spokojnie w doskonałej wolności umysłu. Poprzez jego nieposiadanie umysłowych przeszkód i utrudnień (bodhisattva) bez strachu, przewyższając wszystkie perwersje, osiąga nieosiągalny błogostan nirwany.
Verse 6
tryadhva-vyavasthitah sarva-buddhah prajnaparamitam asritya-anut-taram samyaksambodhim abhisambuddhah.
Wszyscy Przebudzeni
Wers 7
tasmaj jnatavyam: prajnaparamita maha-mantro mahavidya-mantro 'nuttara-mantro samasama-mantrah, sarva-duhkha-prasamanah, satyam amithyatvat. prajnaparamitayam ukto mantrah. tadyatha: gate gate paragate parasamgate bodhi svaha. iti prajnaparamita-hridayam sa-maptam.
Dlatego też prajnaparamita powinna być uznana za wielką mantrę, mantrę wspaniałej mądrości, najbardziej wysublimowaną mantrę, nieporównywalną mantrę i środek łagodzący na wszystkie rodzaje cierpień; to jest prawda, która jest tym czym jest dzięki byciu niezakłamaniem (moja interpr.:)). Oto mantra ogłoszona w prajnaparamita. Oto ona:
gate gate paragate parasamgate bodhi svaha!
Przejdźmy, przejdźmy, przejdźmy poza, na drugi brzeg razem! O oświecenie! Chwała!
środa, 7 września 2011
Rozważania nad Śunyatą wraz z komentarzem do Kaula Upanishada i Jńanasankalini Tantra
Składają się na nie najbardziej trafne, niepodważalne i pomocne twierdzenia zaczerpnięte z Jńasankalini Tantry, Kaula Upnishady i nauk Hinayany i Vajrayany (za źródło m.in. służyła mi pozycja: ‘Tantras – their philosophy and occult secrets’ V.K. Publisjing House, 1981, Delhi, India. Rozdział XVII ‘Buddist Tantras’, której autorem jest D.N. Bose Hiralal Haldar.
Tych kilka źródeł, uznałem, że składa się na konkretną obszernieszją całość, scalającą to co najważniejsze, ku wzmocnieniu każdego, kto poszukuje oparcia na drodze realizacji, a znajdzie je bez wątpienia w tych mocnych, skompilowanych, niepodważalnych naukach.
Odzwierciedlają te teksty także mój osobisty punkt widzenia na wiele spraw, stąd bardziej forma komentarza do poszczególnych wersów pism. Mogą być naprowadzeniem na wiele newralgicznych punktów zapytania dotyczących praktyk yogo-podobnych. Przybliżają tą wydaje się najkonieczniejszą perspektywę i pogląd na praktykę i filozofię, scalając je niejako z sobą, odrzucając, czy pozbywając się tego co niepotrzebne, co zakłócałoby przebieg realizacji wizji, wyposarzając w wizję właśnie, to bezpośrednie dotknięcie i odczucie ‘tego, o czym chce się powiedzieć’, pozostawiąjąc namacalność wizji, która jest lekarstwem na wszelkie zawahania, zwątpienia i chwilowe niepowodzenia. Tutaj prezentowana jest sama wiedza (jńana, vidya) i jednocześnie praktyka. Już od czytelnika obcującego z tym tekstem zależy to jak dobrze go wykorzysta.
Oby pragnienie wprowadzenia tych nauk w codziennym życiu towarzyszyło nam bez przerwy. Wystarczy tej sile pozwolić by w nas mogła działać. Wystarczy się zwrócić w jej stronę. Wytrwanie w tej pracy pozwoli nam pomnożyć owoce tej stabilizacji.
I.
‘Stabilizacja’ dobrze określa Śunyatę (pustkę) Hinayany. W Vajrayanie, która była krokiem naprawczym wobec ekscentrycznej Mahayany, żądnej osiągania siddhi, mocy, i powodzenia materialnego poprzez min. Mantrayogę i inne zabiegi medytcyjno-magiczne, słowo Vajra (piorun) tożsame z Śunyatą oznacza: trwały, niezniszczalny i reprezentuje absolutną podstawę wszystkiego. ‘Stabilizacja’ określa stan, który daje gwarancję i pewność niezmiennego, i niezależnego względem niczego na zewnątrz, jak i we wnątrz, trwania, które jest samoistne, pełne, niczym nieograniczone i szczęśliwe. Pozaczasowe szczęście (mahasukha) pojawia się wraz z ‘połączeniem się’ z Śunyą, (lub powrotem duszy do ducha, jivatmana do paramatmana itp.), to znaczy wtedy, gdy ten się z nią identyfikuje. Trwanie tego stanu można oddać przez negację, gdyż Śunya jest totalnym zanegowaniem tego, co znamy lub do tej pory znaliśmy i z czym się identyfikowaliśmy. Śunyi odpowiada Turiya, które to odpowiadają Ciału Super Przyczynowemu (Maha kaarana deha) i Akshara Purusa w yodze, będącej stanem poza stanem, Czystą świadomością, Szczęśliwością poza czasową. Stan ten jest określany jako Hiranyagarbha, Złote Jajo stworzenia, a gdzie indziej nazywany złotym łonem.
Stan ten różni się nieznacznie tylko od stanu bezpośrednio poprzedzającego, stanu snu głębokiego – Sushupti i odpowiadającego mu Ciału Przyczynowemu, Kaarana Deha, kojarzonemu z zasadą poznania obecną wciąż na poziomie poznającego podmiotu.
Śunya nie jest zatem ani tym co istnieje, ani tym czego nie ma, ani tym i tamtym jednoczesnie. Śunya to wykraczający i wymykający się wszelkiemu możliwemu o niej stwierdzeniu, Śunya jest nieopisana, gdyż podmiot, który podlega warunkom nie może w pełni uchwycić tego, co w sposób pełny wyraża się jako bezwarunkowość, co nie podlega ze wszelkimi tego konsekwencjami żadnym wpływom i siłom warunkującym, choć – i tutaj dochodzimy do pewnego sedna – jego umiejscowienie ponad bytem i niebytem daje mu przywilej identyfikowania tych wszystkich chwilowych i upodmiotowionych form egzystencji, a więc przede wszystkim ludzi, następnie zwierząt, roślin i całej materii nieożywionej, ze sobą.
Ta wizja siebie, powiedzielibyśmy zrozumienie siebie, która wyraża się w przekroczeniu dualistycznego zapatrywania i poglądu, jest następstwem, niejako owocem, przekroczenia własnych ograniczeń, przezwyciężenia praw i sił dezintegrujących, działających jako wszystko to co ma nas rozproszyć i odwieźć od tego kim naprawdę jesteśmy. Siły te działają w oparciu o ułudę, naiwność, nawyki i liczne pragnienia, którym ulegamy, słowem wszystkie te kolejne i „ekscytująe” doznania, do których się przywiązujemy.
Zgodnie z podejściem Vijńanavady, o niczym, co posiada przejściową naturę ani o Bhavie (egzystencji), ani o Abhavie (nie-egzystencji) nie można powiedzieć, że istnieje. Stąd pojawia się koncepcja, że Egzystencja i Nieegzystencja łączą się ze sobą.
Również ta właściwość połączenia cechuje stan Śunyi i Karuny, - współczucie. Połączone są z sobą w jedności (nazwałbym ten stan przed-Śunyatą i po-Śunyacie albo grą wstępną). Yogin, który umie kontrolować swój umysł i serce, i który osiąga tę jedność po oczyszczeniu siebie fizycznym i psychicznym raduje się niezmiernym szczęściem. Ta jedność stanowi początekTantryzmu Buddyjskiego (Yogatantra, Anutta Yogatantra) i była (i jest) przedstawiana przez obejmujące się bóstwa. Obejmujące się w miłosnym uścisku bóstwa reprezentują też nirvanę i mahasukhę. Śunya uzyskuje dodatkowy walor uczuciowy (mahasukha). Śunya w starym znaczeniu ograniczonym tylko do płytkiej i nieznaczącej pustki, jak i Aśunya mogły być odrzucone jako prowadzące do fałszywych wniosków. Stąd ‘prymitywną’ Śunyę zaczęto postrzegać jako świadomość, Prajńę, która jest niezmienna, absolutna, nieporządaniowa, czysta, bez początku i końca jak niebo. Nowe całkiem przedstawienie Śunyi ściśle potwierdziło hinduską ideę Śivam, Satyam (wszech-egzystencja) i Advaitam (bez drugiego). Karuna lub Krpa (Siakti Siwy) jest siłą, która pragnie dobrobytu wszystkich stworzeń we wszechświecie. Będąc absolutne czy nieskończone w rzeczywistości stanowią i łączą się w jedno. Gdy są rozróżnialne, istnieje świat zjawiskowy, lecz gdy są jednością, wówczas nie ma ani podmiotu poznania ani samego poznania, ani poznającego podmiotu. Nie ma przyjmującego, nie ma dawcy, ani żadnego przedmiotu, który można by dać lub dostać. I tym jest mahasukha, najwyższa prawda. Stan ten jest praprzyczyną rozmaitych siddhi, mocy okultystycznych.
W wiekszości tekstów tantryzmu budd. (główny wkład szkoły Vajrayany) realizacja Śunyi dokonuje się poprzez nieprzywiązywanie (nieprzywiązanie). Stąd techniką samą w sobie znaną w dzogczen jest odcięcie wszelkich źródeł rozproszenia, i/lub przywiązania. Stąd doskonałą formą praktyki logicznie wynikającą jest praktyka poza praktyką, poza wysiłkiem związanym z konwencjonalnymi technikami co bliskie jest zasadzie Kaula ‘no restrain – nie ograniczaj się, nie przywiązuj się do tej techniki, rytuału lub innego, i nie praktykuj wstrzemięźliwości (dalej niż gdzie indziej posunięty umiar). Ale podczas gdy wstrzemięźliwość (ograniczanie się w czymś np. ze względu na czyjeś sądy i reguły), jak i brak wstrzemięźliwości potraktowane być może jako akt przywiązania (np. brak wstrzemięźliwości i umiaru w wykonywaniu pewnych technik medytacyjnych, jest także pewnego rodzaju wstrzemięźliwością, narzuconą, coś otrzymujesz kosztem czegoś – wstrzemięźliwość, a to rodzi następstwa, łańcuch uzależnień zamiast zostać przecięty, rozwidla się w najlepsze), to zasada nieprzywiązywania się najszerzej i najogólniej oddaje głębię i uniwersalizm podejścia buddujskiego. Brak umiaru w dowolnej dziedzinie życia w nie mniejszym stopniu prowadzić może do uzależnienia. Myślę, że autorzy Kaula Upanishady, formułując tezę (nie bierz na wstrzymanie), mieli na myśli: nie ograniczaj, nie narzucaj sobie niczego, co jest w pełni zgodne z zaleceniem nieprzywiązywania się, co więcej bardziej je precyzuje. W rzeczywistości ‘no restrain’ powinno się interpretować w duchu: nie narzucaj sobie niczego, ani nie pozwól by ktoś narzucił tobie w jakiejkolwiek formie sposób działania; ‘Nie narzucaj sobie niczego i nie pozwól by ktokolwiek nakazywał ci wykonanie czegokolwiek’ jest bezpośrednim wprowadzeniem do statusu wielkiej nieograniczoności, stanu który cechuje wolnych, a więc wyzwolonych. Odnosi się ten punkt również do naszych i jakichkolwiek schematów myślowych, tych form represji, dyktatu tez i wyobrażeń ograniczonego, totalnie uwarunkowanego społecznie, normatywnie, nawykowo, psychologicznie, dziedzicznie i w każdy możliwy sposób intelektu. Teza Kaula upanishady posiada swoje rozwinięcie w zdaniu: one should behave in a way opposit to that expected – należy działać przeciwnie do oczekiwań innych, zaraz dodając, iż działanie przeciwne (jakby przecinające i blokujące możliwości poddania się pod dyktat czyjegoś nierozwiniętego ego) do oczekiwań innych powinno być w zgodzie z prawością. Jeszcze jedno. Polecenie działania pod prąd oczekiwań innych jest pożyteczne i sprawia, ze takie działanie jest jedynym działaniem naprawdę sensownym w świecie rózmaitych idei i postaw, często przeciwstawnych, które łatwo umieją nagiąć do swoich tez niezdecydowany umysł. Polecenie to mówi nie więcej niż to, aby w życiu kierować się zawsze prawdą i działać w zgodzie z własnym sumieniem. W stanie Śunyi, czy bardzo zbliżonym do niej często towarzyszył mi ten stan nieobojętności w stosunku do drugich, na ich poczucie sprawiedliwości i krzywdy, a zatem tu rolą jest sumienia nie zaniedbywać swoich etycznych zobowiązań w stosunku do bliźnich. Słowem, wrażliwość, która jest otwarciem się własnego sumienia i serca na prawdę ‘objektywną’ tzn. to jak jest i co się dzieje z innymi, jakimi jesteśmy wobec innych. Ma to kolosalne znaczenie, tym bardziej, że to wrażliwi częściej stają się ofiarami nieczułych skamielin emocjonalnych, co stawia ich w niełatwej sytuacji. Działanie zawsze zgodnie z wewnętrzną prawdą lub po prostu, jak pisał Gurdżijew, ‘zawsze mów prawdę’, jest tutaj na rzeczy. W hinduizmie znana jest ścieżka funkcjonowania w prawdzie, czy niekłamania i jest bardzo ceniona. A więc zazębiają się tutaj te wszystkie elementy ze sobą, nieprzywiązanie implikuje mówienie prawdy i odrzucenie kłamstwa, warunkiem nieprzywiązania jest odrzucenie kłamstwa, bycie w prawdzie wymaga od nas abyśmy nie poddawali się dyktatowi innych, nieograniczanie się, nie narzucanie sobie niczego (kłamstwa?) jest też właściwe, gdyż uzasadnia je autentyzm naszych prawdziwych potrzeb lub pragnień w danym momencie.
Acha, Nie zgadzanie się na mechaniczność działań pod dyktando oczekiwań innym, imlikuje w naszej postawie odwrotność zachowań 'innych'. Wiedząc, że wszystko co robimy może mieć ogromny wpływ na innych, nie działamy już w celu osiągnięcia zysków, chyba, że jest to konieczne i przebiega z zachowaniem 'słusznej prawości', lecz z pewnością nie wdajemy się wciągnąć w mechaniczny tryb oddziaływania na innych, poprzez stawiania wymagań mających na celu podporządkowanie kogokolwiek.
Tych kilka źródeł, uznałem, że składa się na konkretną obszernieszją całość, scalającą to co najważniejsze, ku wzmocnieniu każdego, kto poszukuje oparcia na drodze realizacji, a znajdzie je bez wątpienia w tych mocnych, skompilowanych, niepodważalnych naukach.
Odzwierciedlają te teksty także mój osobisty punkt widzenia na wiele spraw, stąd bardziej forma komentarza do poszczególnych wersów pism. Mogą być naprowadzeniem na wiele newralgicznych punktów zapytania dotyczących praktyk yogo-podobnych. Przybliżają tą wydaje się najkonieczniejszą perspektywę i pogląd na praktykę i filozofię, scalając je niejako z sobą, odrzucając, czy pozbywając się tego co niepotrzebne, co zakłócałoby przebieg realizacji wizji, wyposarzając w wizję właśnie, to bezpośrednie dotknięcie i odczucie ‘tego, o czym chce się powiedzieć’, pozostawiąjąc namacalność wizji, która jest lekarstwem na wszelkie zawahania, zwątpienia i chwilowe niepowodzenia. Tutaj prezentowana jest sama wiedza (jńana, vidya) i jednocześnie praktyka. Już od czytelnika obcującego z tym tekstem zależy to jak dobrze go wykorzysta.
Oby pragnienie wprowadzenia tych nauk w codziennym życiu towarzyszyło nam bez przerwy. Wystarczy tej sile pozwolić by w nas mogła działać. Wystarczy się zwrócić w jej stronę. Wytrwanie w tej pracy pozwoli nam pomnożyć owoce tej stabilizacji.
I.
‘Stabilizacja’ dobrze określa Śunyatę (pustkę) Hinayany. W Vajrayanie, która była krokiem naprawczym wobec ekscentrycznej Mahayany, żądnej osiągania siddhi, mocy, i powodzenia materialnego poprzez min. Mantrayogę i inne zabiegi medytcyjno-magiczne, słowo Vajra (piorun) tożsame z Śunyatą oznacza: trwały, niezniszczalny i reprezentuje absolutną podstawę wszystkiego. ‘Stabilizacja’ określa stan, który daje gwarancję i pewność niezmiennego, i niezależnego względem niczego na zewnątrz, jak i we wnątrz, trwania, które jest samoistne, pełne, niczym nieograniczone i szczęśliwe. Pozaczasowe szczęście (mahasukha) pojawia się wraz z ‘połączeniem się’ z Śunyą, (lub powrotem duszy do ducha, jivatmana do paramatmana itp.), to znaczy wtedy, gdy ten się z nią identyfikuje. Trwanie tego stanu można oddać przez negację, gdyż Śunya jest totalnym zanegowaniem tego, co znamy lub do tej pory znaliśmy i z czym się identyfikowaliśmy. Śunyi odpowiada Turiya, które to odpowiadają Ciału Super Przyczynowemu (Maha kaarana deha) i Akshara Purusa w yodze, będącej stanem poza stanem, Czystą świadomością, Szczęśliwością poza czasową. Stan ten jest określany jako Hiranyagarbha, Złote Jajo stworzenia, a gdzie indziej nazywany złotym łonem.
Stan ten różni się nieznacznie tylko od stanu bezpośrednio poprzedzającego, stanu snu głębokiego – Sushupti i odpowiadającego mu Ciału Przyczynowemu, Kaarana Deha, kojarzonemu z zasadą poznania obecną wciąż na poziomie poznającego podmiotu.
Śunya nie jest zatem ani tym co istnieje, ani tym czego nie ma, ani tym i tamtym jednoczesnie. Śunya to wykraczający i wymykający się wszelkiemu możliwemu o niej stwierdzeniu, Śunya jest nieopisana, gdyż podmiot, który podlega warunkom nie może w pełni uchwycić tego, co w sposób pełny wyraża się jako bezwarunkowość, co nie podlega ze wszelkimi tego konsekwencjami żadnym wpływom i siłom warunkującym, choć – i tutaj dochodzimy do pewnego sedna – jego umiejscowienie ponad bytem i niebytem daje mu przywilej identyfikowania tych wszystkich chwilowych i upodmiotowionych form egzystencji, a więc przede wszystkim ludzi, następnie zwierząt, roślin i całej materii nieożywionej, ze sobą.
Ta wizja siebie, powiedzielibyśmy zrozumienie siebie, która wyraża się w przekroczeniu dualistycznego zapatrywania i poglądu, jest następstwem, niejako owocem, przekroczenia własnych ograniczeń, przezwyciężenia praw i sił dezintegrujących, działających jako wszystko to co ma nas rozproszyć i odwieźć od tego kim naprawdę jesteśmy. Siły te działają w oparciu o ułudę, naiwność, nawyki i liczne pragnienia, którym ulegamy, słowem wszystkie te kolejne i „ekscytująe” doznania, do których się przywiązujemy.
Zgodnie z podejściem Vijńanavady, o niczym, co posiada przejściową naturę ani o Bhavie (egzystencji), ani o Abhavie (nie-egzystencji) nie można powiedzieć, że istnieje. Stąd pojawia się koncepcja, że Egzystencja i Nieegzystencja łączą się ze sobą.
Również ta właściwość połączenia cechuje stan Śunyi i Karuny, - współczucie. Połączone są z sobą w jedności (nazwałbym ten stan przed-Śunyatą i po-Śunyacie albo grą wstępną). Yogin, który umie kontrolować swój umysł i serce, i który osiąga tę jedność po oczyszczeniu siebie fizycznym i psychicznym raduje się niezmiernym szczęściem. Ta jedność stanowi początekTantryzmu Buddyjskiego (Yogatantra, Anutta Yogatantra) i była (i jest) przedstawiana przez obejmujące się bóstwa. Obejmujące się w miłosnym uścisku bóstwa reprezentują też nirvanę i mahasukhę. Śunya uzyskuje dodatkowy walor uczuciowy (mahasukha). Śunya w starym znaczeniu ograniczonym tylko do płytkiej i nieznaczącej pustki, jak i Aśunya mogły być odrzucone jako prowadzące do fałszywych wniosków. Stąd ‘prymitywną’ Śunyę zaczęto postrzegać jako świadomość, Prajńę, która jest niezmienna, absolutna, nieporządaniowa, czysta, bez początku i końca jak niebo. Nowe całkiem przedstawienie Śunyi ściśle potwierdziło hinduską ideę Śivam, Satyam (wszech-egzystencja) i Advaitam (bez drugiego). Karuna lub Krpa (Siakti Siwy) jest siłą, która pragnie dobrobytu wszystkich stworzeń we wszechświecie. Będąc absolutne czy nieskończone w rzeczywistości stanowią i łączą się w jedno. Gdy są rozróżnialne, istnieje świat zjawiskowy, lecz gdy są jednością, wówczas nie ma ani podmiotu poznania ani samego poznania, ani poznającego podmiotu. Nie ma przyjmującego, nie ma dawcy, ani żadnego przedmiotu, który można by dać lub dostać. I tym jest mahasukha, najwyższa prawda. Stan ten jest praprzyczyną rozmaitych siddhi, mocy okultystycznych.
W wiekszości tekstów tantryzmu budd. (główny wkład szkoły Vajrayany) realizacja Śunyi dokonuje się poprzez nieprzywiązywanie (nieprzywiązanie). Stąd techniką samą w sobie znaną w dzogczen jest odcięcie wszelkich źródeł rozproszenia, i/lub przywiązania. Stąd doskonałą formą praktyki logicznie wynikającą jest praktyka poza praktyką, poza wysiłkiem związanym z konwencjonalnymi technikami co bliskie jest zasadzie Kaula ‘no restrain – nie ograniczaj się, nie przywiązuj się do tej techniki, rytuału lub innego, i nie praktykuj wstrzemięźliwości (dalej niż gdzie indziej posunięty umiar). Ale podczas gdy wstrzemięźliwość (ograniczanie się w czymś np. ze względu na czyjeś sądy i reguły), jak i brak wstrzemięźliwości potraktowane być może jako akt przywiązania (np. brak wstrzemięźliwości i umiaru w wykonywaniu pewnych technik medytacyjnych, jest także pewnego rodzaju wstrzemięźliwością, narzuconą, coś otrzymujesz kosztem czegoś – wstrzemięźliwość, a to rodzi następstwa, łańcuch uzależnień zamiast zostać przecięty, rozwidla się w najlepsze), to zasada nieprzywiązywania się najszerzej i najogólniej oddaje głębię i uniwersalizm podejścia buddujskiego. Brak umiaru w dowolnej dziedzinie życia w nie mniejszym stopniu prowadzić może do uzależnienia. Myślę, że autorzy Kaula Upanishady, formułując tezę (nie bierz na wstrzymanie), mieli na myśli: nie ograniczaj, nie narzucaj sobie niczego, co jest w pełni zgodne z zaleceniem nieprzywiązywania się, co więcej bardziej je precyzuje. W rzeczywistości ‘no restrain’ powinno się interpretować w duchu: nie narzucaj sobie niczego, ani nie pozwól by ktoś narzucił tobie w jakiejkolwiek formie sposób działania; ‘Nie narzucaj sobie niczego i nie pozwól by ktokolwiek nakazywał ci wykonanie czegokolwiek’ jest bezpośrednim wprowadzeniem do statusu wielkiej nieograniczoności, stanu który cechuje wolnych, a więc wyzwolonych. Odnosi się ten punkt również do naszych i jakichkolwiek schematów myślowych, tych form represji, dyktatu tez i wyobrażeń ograniczonego, totalnie uwarunkowanego społecznie, normatywnie, nawykowo, psychologicznie, dziedzicznie i w każdy możliwy sposób intelektu. Teza Kaula upanishady posiada swoje rozwinięcie w zdaniu: one should behave in a way opposit to that expected – należy działać przeciwnie do oczekiwań innych, zaraz dodając, iż działanie przeciwne (jakby przecinające i blokujące możliwości poddania się pod dyktat czyjegoś nierozwiniętego ego) do oczekiwań innych powinno być w zgodzie z prawością. Jeszcze jedno. Polecenie działania pod prąd oczekiwań innych jest pożyteczne i sprawia, ze takie działanie jest jedynym działaniem naprawdę sensownym w świecie rózmaitych idei i postaw, często przeciwstawnych, które łatwo umieją nagiąć do swoich tez niezdecydowany umysł. Polecenie to mówi nie więcej niż to, aby w życiu kierować się zawsze prawdą i działać w zgodzie z własnym sumieniem. W stanie Śunyi, czy bardzo zbliżonym do niej często towarzyszył mi ten stan nieobojętności w stosunku do drugich, na ich poczucie sprawiedliwości i krzywdy, a zatem tu rolą jest sumienia nie zaniedbywać swoich etycznych zobowiązań w stosunku do bliźnich. Słowem, wrażliwość, która jest otwarciem się własnego sumienia i serca na prawdę ‘objektywną’ tzn. to jak jest i co się dzieje z innymi, jakimi jesteśmy wobec innych. Ma to kolosalne znaczenie, tym bardziej, że to wrażliwi częściej stają się ofiarami nieczułych skamielin emocjonalnych, co stawia ich w niełatwej sytuacji. Działanie zawsze zgodnie z wewnętrzną prawdą lub po prostu, jak pisał Gurdżijew, ‘zawsze mów prawdę’, jest tutaj na rzeczy. W hinduizmie znana jest ścieżka funkcjonowania w prawdzie, czy niekłamania i jest bardzo ceniona. A więc zazębiają się tutaj te wszystkie elementy ze sobą, nieprzywiązanie implikuje mówienie prawdy i odrzucenie kłamstwa, warunkiem nieprzywiązania jest odrzucenie kłamstwa, bycie w prawdzie wymaga od nas abyśmy nie poddawali się dyktatowi innych, nieograniczanie się, nie narzucanie sobie niczego (kłamstwa?) jest też właściwe, gdyż uzasadnia je autentyzm naszych prawdziwych potrzeb lub pragnień w danym momencie.
Acha, Nie zgadzanie się na mechaniczność działań pod dyktando oczekiwań innym, imlikuje w naszej postawie odwrotność zachowań 'innych'. Wiedząc, że wszystko co robimy może mieć ogromny wpływ na innych, nie działamy już w celu osiągnięcia zysków, chyba, że jest to konieczne i przebiega z zachowaniem 'słusznej prawości', lecz z pewnością nie wdajemy się wciągnąć w mechaniczny tryb oddziaływania na innych, poprzez stawiania wymagań mających na celu podporządkowanie kogokolwiek.
Subskrybuj:
Posty (Atom)